جرات در زدن را نداشت با هر جون كندني بود در خونه را باز كرد

 خيلي آروم بطوري كه كسي متوجه اومدنش نشه وارد اتاقش شد

 با افتادن چادرش بغضش نيز شكست چشمانش سياهي ميرفت

 يكبار ديگه روزنامه را جلوي چشمانش گرفت با نگاه كردن به اسامي

 قبولين شكسته تر مي شد ...

صداي شايان در ذهنش پيچيد:

ببين ريحانه با اين وضعي كه پيش اومده تنها راه ازدواج من با تو قبولي تو در دانشگاه است

اگه توي يك رشته خوب قبول بشي شايد بتونم مامان و بابا را راضي كنم ...

وگرنه بايد راه مون را از هم جدا كنيم .

حتما اشتباهي شده اسمم بايد داخل اين اسامي باشه...

سردرد عجيبي گرفت ياد حرفهاي ناپدريش افتاد كه مي گفت :

زن مگه من چه گناهي كردم كه بايد پولهامو خرج اين دختره  بي پدر بي عرضه كنم . اينجا هتل نيست .

تجسم اشكهاي مادرش كه التماس ميكرد فقط اين چند ماهو صبر كن

 ريحانه قول داده هرجوري شده قبول بشه جيگرش را آتيش ميزد .

سكوت مبهمي در خونه جاري بود شب شده بود ولي هيچ خبري از ريحانه نبود .

ناگهان صداي جيغ و ناله مادر همه را به زير زمين خانه كشاند.

ريحانه مثل يك گل خشك ، آويزان بود .

وقتي طناب را بريدن كاغذي از زير لباسش بر زمين افتاد .نوشته بود:

مادر مهربان و رنجورم مي دونم كه خيلي آرزو ها براي من داشتي

 و دوست داشتي منو در لباس عروسي ببيني ولي من نتونستم به قولم عمل كنم

 حلالم كن ديگر تحمل ديدن اشكهايت را نداشتم . من ديگه سربارهيچكس نيستم .

به شايان هم بگوييد من عاشقانه از صميم قلب تو را فقط به خاطر خودت دوست داشتم

هيچوقت نخواستم مانع پيشرفت و خوشبختي تو شوم

 و راهي بجز اين براي اثبات عشقم نداشتم .

ريحانه