بيش از بيست سال بود كه با هم ازدواج كرده بودند، زندگي خوب و خوشي داشتند ،

 اما روح شادابي و نشاط از زندگي شان رخت بربسته بود.

آنها هرگز صاحب فرزندي نشدند تا به زندگي شان تحرك و پويايي ببخشد.

نزد چندين حكيم  نيز رفته بودند تا بلكه نتيجه اي بگيرند اما هر بار همان

 پاسخ را شنيده بودندكه : " شما صاحب فرزند نخواهيد شد" .
كم كم خود را به دست سرنوشت و تقدير الهي سپردند سال ها از پي هم سپري ميشد ،

 اما روز به روز شدت علاقه اين زن و شوهر نسبت به يكديگر بيشتر از گذشته جلوه مي نمود...تا اينكه زن ، دچار بيماري شد و چيزي شبيه آبله ، تمام سر و روي او را آلوده كرد.
هر روز كه ميگذشت زن روي خود را بيش از روز گذشته از شوهرش ميپوشاند ، نمي خواست تصوير زيبايي سالهاي گذشته اش از ذهن مرد پاك شود.دلش ميخواست مردش او را همچنان "همسر زيباي من" خطاب كند، از اين رو شب و روز دعا ميكرد تا خداوند چاره اي نموده و صورت آبله روي او ،شوهرش را آزرده نكند. و همين گونه نيز شد . مرد كم كم سوي چشمهايش را از دست داد و نابينا شد.
دوره سختي در زندگي آنان آ؛از شده بود ، زن بيچاره از طرفي ناراحت و نگران بودكه شوهرش نابينا شده ،از طرفي نيز خوشحال بود كه شوهرش قادر به ديدن صورت آبله رو و زشت او نيست.
چند سالي گذشت ،مرد نابينا هر روز عصاي سفيدش را بر ميداشت و قدم زنان به بازار رفته  ، در دكان خود مي نشست . تمام اختيارات مغازه اش را به شاگردش كه به او خيلي اطمينان داشت واگذار كرده بود . هنگام غروب كه باز ميگشت با همان لحن هميشگي ، زن خود را صدا ميكرد و ميگفت : همسر زيباي من كجايي!؟
زن آبله رو نيز به استقبال او ميشتافت و بلافاصله تشك و متكايي ميگذاشت تا شوهر نابينايش روي آن نشسته و تكيه كند. آنگاه با يك قوري چاي تازه دم بر ميگشت و ...
حدود بيست سال سپري شد . كم كم آثار مريضي در زن نمايان گشت ، روز به روز لاغر تر شد و هر چه دارو درمان كردند ، فايده اي نبخشيد و سرانجام در اثر سرطان از دنيا رفت .
مراسم تشييع جنازه بر پا شد و بستگان ، آشنايان و دوستان در تشييع جنازه همسر مرد نابينا شركت كردند‌، اما برخلاف هميشه ديدند كه مرد نه عينك زده و نه عصايش را به همراه دارد ، همچون بقيه مردم عادي راه ميرود و به هر طرف نگاه ميكند...
شاگرد مغازه اش نتوانست بيش از آن سكوت كند . به اتفاق برادر مرد نابينا به سراغش رفته ،پرسيدند:
-آقا شما مي بينيد؟!
-آره.
-چطور شد كه بينايي تون رو به دست آورديد ؟
-من اصلا كور نبودم كه بينايي ام رو به دست بيارم.
-پس اين بيست سال چطور و چرا ادي كور ها رو در مي آورديد؟
- وقتي كه زنم به آبله مبتلا شد و زيبايي اش رو از دست داد ، ترسيدم كه به خاطر چهره آبله گونش از من خجالت بكشه . نخواستم تا علاوه بر درد بي فرزندي ، درد ديگه اي رو هم در وجودش احساس كنم . اين بود كه خودم رو به كوري زدم ، تا فكر كنه كه هيچ جا رو نمي بينم  و كمي تسكين پيدا كنه.
برادرش كه هاج و واج مونده بود و نميدانست كه چه بگويد سري تكان داد و گفت " برادر! حقا كه از معرفت و كمال هيچ چي كم نداري!"

عيب است بزرگ بركشيدن خود را
 از  جمله  خلق  برگزيدن   خود  را
 از   مردمك   ديده   ببايد   آموخت
 ديدن همه كس را و نديدن خود را

از كتاب سايه خوبي ها نوشته مهدي محدثي