بادکنک های رنگی بر ریسمان طلایی خود نمایی میکرد

چراغ های الوان در لابلای برگ ها ی گلدان درخشش خاصی به خانه داده بود  

خبر مهمی بود اون روز بهترین روز زندگیش بود

دل تو دلش نبود از شادي برخود مي پيچيد ودستهايش را بر هم ميماليد

ساعتی گذشت زنگ در به صدا در آمد به سمت در دوید تپش قلبش شدید تر شده بود

خود را آماده کرد سعی کرد خونسرد باشد در را باز کرد،

پشت در عده ای از مهمان ها بودند

نه،نباید الان می آمدند دوست داشت نفر اول او باشد

 ولی گویا اتفاقات بر وفق مرادش نبود

مهمان ها را با بی میلی به خانه خواند و مشغول پذیرایی شد ولی

 در دلش به شانس بد خود افسوس می خورد

ساعتی گذشت کم کم مهمان ها آمدند ولی از او خبری نشد دلش گرفته بود پریشان بود

 همه از او می پرسیدند ولی جوابی نمی شنیدند

 نمی دانست به مهمان ها چه بگوید خرد شدن خود را

آن هم به تدریجی در جمع مهمان ها حس می کرد به تظاهر می خندید و شادی می کرد

کم کم عقربه های ساعت آخر شب را نشان می داد ولی او هنوز نیامده بود

 با دلهره به طرف تلفن رفت گوشی را برداشت شماره گرفت

 از آن طرف خط صدایی آمد:

عزیزم ببخشید کار داشتم نتونستم زودتر به خانه بیایم  شامت را بخور منتظرمن نمان

 گوشی تلفن را در دستانش فشرد داشت خفه می شد دنیا روی سرش خراب شد

ناگهان به صدای زنگ ساعت از خواب پرید وای!خدای من چه کابوسی! 

باید زودتر بلند می شد امروز بسیار کار داشت آخر تولد عشقش بود......