صدای بوق ماشینی منوبه خودم آورد

سرم رو برگردوندم به طرف صدا از دیدن وحید جا خوردم! ولی اعتناء نکردم و به راهم ادامه دادم

وحید ول کن نبود ولی من توجهی نمی کردم صدای وحید کاملا ملتمسانه بود ازم خواهش میکرد

 میترا تو رو خدا بیا سوار شو می خوام باهات صحبت کنم میترا به احترام روزهاي خوبمون

 اگه یک ریزه منو قبلا دوست داشتی بیا سوار شو نزار از این بیشتر تو خیابان تابلو بشیم

پاهام از حرکت ایستادند! انگار دست خودم نبود! در عقب رو باز کردم و سوار شدم!

راه افتاد تازه از خودم پرسیدم چرا سوار شدی؟!!!

وحید از تو آینه معصومانه نگاهم می کرد نگاهاش آزارم میداد ! سرم رو برگردوندم به سمت خیابان

وحید بریده بریده شروع کرد به صحبت کردن : ببین میترا جان من میدونم که اشتباه بزرگی کردم

نمی خوام کاری رو که کردم توجیه کنم ولی من فکر می کردم قرار ما با هم ازدواج کنیم

ناراحت نشو میدونم این بهانه خوبی نیست ولی باور کن دست خودم نبود نفهمیدم

چیکار کردم راستش اون چیزهایی که ما به اسم ماءالشعیر خوردیم چیزه دیگه ای بود

باور کن من خودمم نمی دونستم تازه وقتی خوردیم فهمیدم چی بوده

میترا من از حالت عادی خارج شده بودم که این حماقت رو انجام دادم خودم همه چیز رو درست میکنم

اصلا تو نمی خوای با من ازدواج کنی درست؟ دوای دردت یک عمل جراحیه من دکتر آشنا دارم

تمام هزینه هاش هم می پردازم تو اگه به من فرصت بدی همه چیز رو درست می کنم

من یک حماقتي کردم تو دیگه کار رو بدتر نکن پای بزرگترها رو به این قضیه نکش

ما دوتا انقدر بزرگ شدیم که مشکل خودمون رو خودمون حل کنیم تو الان عصبی هستی

فکرت درست کار نمی کنه خواهش می کنم کاری نکن که اوضاع از این بدتر بشه

وحید همینجور یک ریز حرف میزد ولی من دیگه حرف های اون رو نمیشنیدم

داشتم ديوانه میشدم به خیابان هایی که با سرعت پشت سر میزاشتیم خیره مونده بودم!

توقف ماشین منو از افکارم خارج کرد رسیده بودیم جلوی خونمون وحید منو نگاه میکرد

از ماشین پیاده شدم رفتم طرف در خونه وحید از ماشین پیاده شد و صدا زد:

میترا به حرف هایی که زدم خوب فکر کن . در رو آرو م باز کردم و وارد خونه شدم

ماشین داداش تویه حیاط پارک شده بود ولی چراغ های خونه خاموش بود تعجب کردم!!!

آخه چطور داداش اومده خونه و سراغ منو نگرفته خوابیده ؟!! شاید خسته بوده خوابش برده؟!

سعی می کردم بی سر و صدا راه برم که داداشم بیدار نشه

دردی که داشتم باعث میشد برای بالا رفتن از پله ها از نردها کمک بگیرم !

هنوز چند تا پله بالا نرفتم که احساس کردم از تو زیرزمین خونه داره صداهایی میاد

احساس ترس بهم دست داد نکنه دزد اومده باشه می خواستم پله ها رو سریع تر بالا برم

 و داداشم رو بیدار کنم ولی صدایه زنونه ای به گوشم رسید انگار داره با یکی حرف میزنه؟!

 کنجکاو شدم ببینم کیه؟!یکی از پنجره های زیر زمین ؛ همیشه باز بود

تصمیم گرفتم برم و از اونجا نگاه کنم ببینم کی تویه زیر زمینه ؟! خیلی آهسته خودم رو رسوندم

پشت پنجره صداهای نفس نفس زدن وملاعبه دونفر واضح به گوش میرسید!

خیلی یواش سرم رو از پنجره داخل بردم زیرزمین تقریبا تاریک بود با چشمهام دنبال صدا میگشتم

نه خدا !!! چیزی رو که با چشمام میدیدم نمی تونستم باور کنم احساس کردم بدنم سست شده

خدای من کامران داداشم با یک دختر تو یه زیر زمین خونه ؟؟؟!!! باور کردنی نیست!

خودم رو کشیدم عقب برایه چند دقیقه تویه حیاط ولو شدم احساس میکردم دارم  منفجر ميشم!

بغض عجیبی گلوم رو فشار میداد ؛ چشمام نمناک شده بود ، دلم می خواست داد بزنم

ولی یک چیزی راه گلوم رو بسته بود ؟! انگار داشتم از درون خفه میشدم!

نمی دونم خودم رو چطوری رسوندم تویه اتاقم ؛ انگار امروز زیر آوار دنیا مونده بودم .

خودم رو انداختم روی تخت ؛بغضم ترکید و اشکم سرازیر شد ولي چه فايده ؟!!!

تا وقتی یادمه گریه میکردم تا اینکه خوابم برد